Blog
Real World by Zebe
Zebe
Zebe Nikt Cię nie uszanuje, jeżeli
108 obserwujących 1671 notek 1429087 odsłon
Zebe, 4 września 2016 r.

Czym jesteś mityczna Ukraino

W  ostatnich dniach skupiających  się wokół Ukrainy z powodu wizyty w Kijowie Prezydenta Dudy, warto  przypomnieć historię obszaru, który dziś zajmuje państwo ukraińskie, a w szczególności historię jego zachodniej części. Warto tego dokonać chociażby skrótowo, by uchwycić relacje pomiędzy naszym państwem, a ludnością zamieszkującą tereny umownie zwane Ukrainą w czasach, gdy Polska, a także  państwo polsko-litewskie zajmowało tamte tereny. Warto wreszcie  pokusić się o datę czy też daty, które mogą stanowić jakiś punkt lub punkty  zwrotne w naszych  wzajemnych relacjach.

Mała uwaga: nie dało się krócej, ale myślę, że aż tak długi i uciążliwy ten tekst nie jest.

Oczywiście to co piszę, to mój punkt widzenia. Ani nie jestem historykiem, ani też nie uzurpuję sobie prawa do racji. Poddaję ten skrótowy bardzo tekst pod ewentualną ocenę oraz dyskusję. Zapewne wiele spaw nie zostało ostatecznie wyjaśnionych, gdyż historia dzieje się i teraz i będzie się dziać w przyszłości. Dla uproszczenia postaram się w tym tekście zachować chronologie zdarzeń, rezygnując z w większości z przytaczania  dat lub stosunkowo krótkich okresów historycznych, co w moim odczuciu nie będzie stanowiło większego uchybienia.

Jak wszyscy zapewne  wiedzą, istotny i decydujący wpływ na populację, która zaczęła się tworzyć na terenach dzisiejszej Rosji, Białorusi i Ukrainy mieli przybysze z północy kontynentu – Normanowie, którzy nie mieli oporów w kwestii asymilacji z zamieszkującymi te tereny Słowianami. Jedynie na obszarach na których powstało Księstwo Moskiewskie, Słowianie mieli większą domieszkę krwi ugrofińskiej.

To oni założyli Kijów oraz sieć warowni na szlaku od Bałtyku do morza Czarnego w celu handlu z Bizancjum. Po upadku Bizancjum tzw.  Ruś Kijowska straciła na znaczeniu. Normanowie na dodatek nie byli w stanie skutecznie rozdzielić sukcesji wśród kolejnych książąt  mini ksiąstewek, co podzieliło tereny późniejszej Rosji na trzy obszary. Pierwszym były pozostałości po Rusi Kijowskiej narażone na niedogodności ze strony sąsiadów, w tym i Rzeczypospolitej od strony zachodniej. Drugim obszarem był Nowogród związany z Hansą i nie mający aspiracji politycznych. Trzeci ośrodek skupił się w Księstwie Moskiewskim, zamieszkałym przez Wielkorusów, które jak się później okazało, stało się zalążkiem państwa rosyjskiego, w skład którego weszli Białorusini i Małorusini ( mieszkańcy dzisiejszej Ukrainy).

Wydarzenia wieku XVII związane z lokalnymi  buntami, z powstaniem Chmielnickiego oraz finalnie wojną z Rosją, nie miały jednak charakteru powstania ludności tubylczej zamieszkującej tereny zajęte przez Polskę. Nosiły one charakter walki o ziemię „niczyją” z jednej strony, a z drugiej służyły interesom magnaterii – często o korzeniach polsko-ruskich - po obu stronach konfliktu.  Jeżeli już mówić o konflikcie, to rysował się on zasadniczo w podziale religijnym związanym z prawosławiem obowiązującym na terenach objętych  zainteresowaniem Rzeczypospolitej, co stanowiło decydujący czynnik utrudniający normalizacje stosunków na tym terenie.

Późniejsze rozbiory Polski niczego nie zmieniły w stosunkach pomiędzy ludnością, a władzą  administracyjną. Trudno wiec wyciągać wnioski świadczące o niechęci  czy wręcz wrogości do Polaków, które ujawniły się tak naprawdę dopiero po terytorialnym  ukształtowaniu się  II Rzeczpospolitej.

Sam termin "ukraina" nie miał do XVI wieku charakteru oficjalnego i oznaczał jedynie "ugranicze" ("pogranicze", "krańce państwowe") poszczególnych terenów, będących pod kontrolą różnych państw. Urzędowo nazwa ta została użyta po raz pierwszy za czasów Rzeczypospolitej w roku 1590 w tytule konstytucji sejmowej według projektu Jana Zamoyskiego: „Porządek ze strony Niżowców i Ukrainy”. Wikipedia

Po raz pierwszy „czysty” ukraiński język ludowy zapisany został przy pomocy alfabetu grażdańskiego w wydanym w Budapeszcie almanachu "Rusałka Dniestrowaja" z roku 1836. Na przełomie XIX i XX wieku Mychajło Hruszewski w 10-tomowej pracy Historia Ukrainy-Rusi (1898-1937) upublicznił termin "Ukrainiec" – w sprzeciwie do określenia Małorusini - w sensie społeczno-politycznym.

Tymczasem pomimo kodyfikacji pisma, do dnia dzisiejszego trwa formowanie się języka, który określa się dziś mianem „surżyka” i jest czymś pomiędzy mową nazwaną umownie  ukraińską, a odmianami gwary . Alfabet ukraiński  powinno się określać mianem „grażdanki”. Słowo to pochodzi od rosyjskiego grażdanin – obywatel i oznacza pismo świeckie, w przeciwieństwie do cerkiewnego; grażdankę wprowadził w 1708 r. car Piotr I i rozpowszechniła się ona wśród innych Słowian prawosławnych, w tym i na Zachodniej Ukrainie.

W wyniku  I WŚ i rozpadu najpierw Imperium Rosyjskiego (1917), a później Monarchii Austro-Węgier na etnograficznych terytoriach ukraińskich należących do tego czasu do obu tych państw powstały (…) dwa – w zamiarach - niepodległe państwa ukraińskie: Ukraińska Republika Ludowa i Zachodnioukraińska Republika Ludowa. 1 listopada 1918 na obszarze Galicji Wschodniej została proklamowana Zachodnioukraińska Republika Ludowa, która przestała istnieć w lipcu 1919 po zwycięstwie  Wojska Polskiego w wojnie polsko-ukraińskiej.Wikipedia

Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Ostatnie notki

Obserwowane blogi

Ostatnie komentarze

  • @ESKA @Freeman Ja zaglądałem... sentymentalnie ;) Pozdro
  • @All R.I.P.
  • @UNUKALHAI Tak. Tylko, że Bizancjum zwróciło sie w stronę Księstwa Moskiewskiego i to tym...

Tagi

Tematy w dziale